لیست پزشکان متخصص پولیپ دستگاه گوارش در تهران

پولیپ دستگاه گوارش به رشد غیرطبیعی بافت در لایهٔ داخلی این دستگاه (مانند معده یا روده) گفته می‌شود. اکثر این پولیپ‌ها خوش‌خیم و بی‌خطر هستند، اما برخی از انواع آن، به‌ویژه در روده بزرگ، می‌توانند پیش‌زمینه‌ای برای سرطان باشند. تصمیم به نمونه‌برداری، برداشتن یا پیگیری به محل و نوع پولیپ بستگی دارد؛ همهٔ پولیپ‌های معده و روده درمان یکسانی ندارند.

پولیپ دستگاه گوارش چیست و چرا اهمیت دارد؟

پولیپ دستگاه گوارش یک تودهٔ بافتی است که از سطح داخلی (مخاط) دستگاه گوارش، از مری و معده گرفته تا رودهٔ کوچک و بزرگ، بیرون می‌زند. این توده‌ها می‌توانند از نظر اندازه، شکل و تعداد بسیار متنوع باشند. اهمیت اصلی آن‌ها در این است که برخی انواعشان، مانند پولیپ‌های آدنوماتوز (adenomatous polyps)، پتانسیل بدخیم شدن و تبدیل به سرطان، به‌ویژه سرطان روده بزرگ را دارند. در رودهٔ بزرگ، شناسایی و برداشتن پولیپ‌های پیش‌سرطانی می‌تواند به پیشگیری از سرطان رودهٔ بزرگ کمک کند.

علائم پولیپ؛ از سکوت کامل تا نشانه‌های هشداردهنده

بسیاری از پولیپ‌های دستگاه گوارش هیچ علامتی ایجاد نمی‌کنند و به‌طور اتفاقی طی آندوسکوپی یا کولونوسکوپی که به دلایل دیگر انجام شده، کشف می‌شوند. اما اگر پولیپ‌ها بزرگ شوند یا در محل خاصی قرار گیرند، ممکن است علائمی مانند خونریزی از مقعد یا وجود خون در مدفوع، تغییر در عادات اجابت مزاج (اسهال یا یبوست)، درد شکم، یا کم‌خونی ناشی از فقر آهن به دلیل خونریزی مزمن و نامحسوس ایجاد کنند. خون در مدفوع، کم‌خونی یا تغییر پایدار اجابت مزاج در هر سنی باید بررسی شود؛ این علائم الزاماً از پولیپ نیستند.

روند تشخیص و درمان: از آندوسکوپی تا پولیپکتومی

اصلی‌ترین و دقیق‌ترین روش برای تشخیص پولیپ‌های دستگاه گوارش، روش‌های آندوسکوپیک است. برای بررسی بخش فوقانی (مری و معده) از آندوسکوپی و برای روده بزرگ از کولونوسکوپی استفاده می‌شود. در طی این فرایندها، پزشک متخصص گوارش با یک لولهٔ انعطاف‌پذیر مجهز به دوربین، مخاط دستگاه گوارش را مشاهده می‌کند. مزیت بزرگ این روش‌ها این است که پزشک می‌تواند هم‌زمان با تشخیص، اقدام به برداشتن پولیپ کند. برداشتن پولیپ، پولیپکتومی (Polypectomy) نام دارد. مناسب‌بودن آن به نوع، اندازه و محل پولیپ بستگی دارد.

چه کسانی باید نگران پولیپ دستگاه گوارش باشند؟

برخی عوامل، خطر ایجاد پولیپ دستگاه گوارش را افزایش می‌دهند. در پولیپ‌های رودهٔ بزرگ، احتمال با افزایش سن بیشتر می‌شود؛ سن شروع غربالگری روده را نباید به همهٔ پولیپ‌های دستگاه گوارش تعمیم داد. سابقهٔ شخصی یا خانوادگی ابتلا به پولیپ یا سرطان روده بزرگ، ابتلا به بیماری‌های التهابی روده (مانند بیماری کرون یا کولیت اولسراتیو) و برخی سندرم‌های ژنتیکی خاص نیز احتمال بروز پولیپ را بالا می‌برند. علاوه بر این، سبک زندگی ناسالم مانند سیگار کشیدن، مصرف الکل، رژیم غذایی پرچرب و کم‌فیبر و چاقی نیز از عوامل خطر شناخته‌شده هستند. افراد دارای این عوامل باید در مورد زمان شروع غربالگری با پزشک خود مشورت کنند.

پس از برداشتن پولیپ: اهمیت پیگیری و نظارت

پس از برداشتن پولیپ (پولیپکتومی)، نمونه برای بررسی آسیب‌شناسی (پاتولوژی) فرستاده می‌شود تا نوع و ویژگی‌های آن مشخص شود. بر اساس تعداد، اندازه و نوع پولیپ‌ها، پزشک یک برنامهٔ نظارتی و پیگیری برای شما تعیین می‌کند. نوع و زمان پیگیری به محل پولیپ، نتیجهٔ پاتولوژی، کامل‌بودن برداشت و کیفیت بررسی بستگی دارد؛ پیگیری معده با آندوسکوپی فوقانی و رودهٔ بزرگ با کولونوسکوپی انجام می‌شود، اگر پزشک لازم بداند. هدف از این پیگیری‌ها، اطمینان از عدم رشد پولیپ‌های جدید و تشخیص زودهنگام هرگونه تغییر مشکوک در آینده است. پایبندی به این برنامهٔ نظارتی برای حفظ سلامت بسیار مهم است. پس از برداشتن پولیپ، خونریزی زیاد، درد شکم شدید یا رو به افزایش، تب یا احساس غش را فوراً به تیم درمان یا اورژانس اطلاع دهید.