التهاب تاندون آرنج، که به آن تاندونیت آرنج هم میگویند، به تحریک و التهاب تاندونهای متصل به استخوان آرنج گفته میشود. این عارضه معمولاً به دلیل استفاده بیش از حد و حرکات تکراری دست و مچ ایجاد شده و باعث درد، ضعف و محدودیت حرکتی در ناحیه آرنج میشود. دو نوع شایع آن «آرنج تنیسبازان» و «آرنج گلفبازان» است.
علائم اصلی التهاب تاندون آرنج: درد از کجا شروع میشود؟
علامت اصلی، دردی است که بهتدریج در قسمت خارجی یا داخلی آرنج شروع میشود و ممکن است به ساعد و مچ دست نیز کشیده شود. این درد معمولاً هنگام مشت کردن دست، چرخاندن دستگیره در، یا بلند کردن اجسام (حتی یک فنجان چای) تشدید میشود. احساس ضعف در گرفتن اشیاء و سفتی آرنج در هنگام صبح نیز از دیگر علائم شایع التهاب تاندون آرنج است. لمس کردن ناحیهٔ درگیر معمولاً دردناک است.
آرنج تنیسبازان و آرنج گلفبازان: تفاوت در چیست؟
این دو، نامهای رایج برای دو نوع اصلی التهاب تاندون آرنج هستند. تفاوت اصلی در محل درد است. در «آرنج تنیسبازان» یا اپیکندیلیت خارجی (Lateral Epicondylitis)، تاندونهای بخش بیرونی آرنج ملتهب میشوند. اما در «آرنج گلفبازان» یا اپیکندیلیت داخلی (Medial Epicondylitis)، التهاب در تاندونهای بخش داخلی آرنج رخ میدهد. پزشک با معاینهٔ فیزیکی و پرسش دربارهٔ فعالیتهای روزمره، نوع آن را تشخیص میدهد.
روند تشخیص در مطب: پزشک چه چیزهایی را بررسی میکند؟
هنگام مراجعه به پزشک، انتظار یک معاینهٔ فیزیکی دقیق را داشته باشید. پزشک از شما میخواهد مچ و آرنج خود را در جهات مختلف حرکت دهید و در برابر مقاومت فشار وارد کنید تا محل دقیق درد و میزان ضعف را ارزیابی کند. همچنین دربارهٔ شغل، ورزش و فعالیتهای روزمرهتان سؤال خواهد کرد. در موارد نادر یا اگر تشخیص قطعی نباشد، ممکن است برای رد کردن سایر مشکلات مانند آرتریت، از تصویربرداریهایی مانند سونوگرافی یا MRI استفاده شود.
گزینههای درمانی: از استراحت تا فیزیوتراپی
درمان التهاب تاندون آرنج معمولاً بدون جراحی و بهصورت مرحلهای است. خط اول درمان شامل استراحت دادن به آرنج، استفاده از کمپرس یخ برای کاهش التهاب و مصرف داروهای ضدالتهابی غیراستروئیدی (NSAIDs) طبق نظر پزشک است. اگر این روشها کافی نباشد، فیزیوتراپی قدم بعدی است که شامل تمرینات کششی و تقویتی خاص برای تاندونها میشود. استفاده از بریس یا آرنجبند نیز ممکن است برای کاهش فشار روی تاندون توصیه شود. تزریق کورتیکواستروئید و روشهای جدیدتر مانند پیآرپی (PRP) در موارد مقاومتر کاربرد دارند.