لیست پزشکان متخصص عفونت‌های مقاوم در تهران

عفونت‌های مقاوم، که به آن‌ها مقاومت ضدمیکروبی (Antimicrobial Resistance) هم می‌گویند، به شرایطی گفته می‌شود که میکروب‌ها (مانند باکتری‌ها) در برابر داروهایی که برای از بین بردنشان ساخته شده‌اند، مقاوم می‌شوند. این پدیده درمان بیماری‌ها را دشوارتر کرده و به یک چالش جدی برای سلامت عمومی تبدیل شده است.

چرا برخی عفونت‌ها به دارو جواب نمی‌دهند؟

میکروب‌ها موجودات زنده‌ای هستند که برای بقا، خود را با محیط تطبیق می‌دهند. وقتی آنتی‌بیوتیک‌ها به‌طور نادرست یا بیش از حد مصرف شوند، به میکروب‌ها فرصت می‌دهند تا روش‌های دفاعی جدیدی پیدا کنند (جهش ژنتیکی). در نتیجه، نسل‌های بعدی آن میکروب‌ها دیگر به آن دارو پاسخ نمی‌دهند. این پدیده که «مقاومت ضدمیکروبی» (AMR) نام دارد، یک روند طبیعی است که با مصرف بی‌رویهٔ داروها سرعت گرفته است.

تشخیص عفونت مقاوم: از آزمایشگاه تا مطب پزشک

اگر یک عفونت با درمان‌های استاندارد بهبود پیدا نکند، پزشک ممکن است به وجود یک عفونت مقاوم شک کند. در این مرحله، معمولاً آزمایش «کشت و آنتی‌بیوگرام» (Culture and Susceptibility Test) درخواست می‌شود. در این آزمایش، نمونه‌ای (مانند ادرار یا خون) از بیمار گرفته شده تا نوع میکروب و داروهای مؤثر بر آن شناسایی شود. دریافت نتیجهٔ این آزمایش ممکن است چند روز طول بکشد و اساسِ انتخاب درمانِ مؤثر است.

درمان عفونت‌های مقاوم چگونه است؟

درمان این نوع عفونت‌ها پیچیده‌تر است و اغلب به داروهای قوی‌تر، درمان‌های ترکیبی یا نسل جدید آنتی‌بیوتیک‌ها نیاز دارد که ممکن است عوارض جانبی بیشتری داشته باشند یا به‌صورت تزریقی (وریدی) تجویز شوند. هیچ درمان یکسانی برای همه وجود ندارد و روش درمانی بر اساس نتایج آزمایش آنتی‌بیوگرام و وضعیت بالینی بیمار، توسط پزشک متخصص (مانند متخصص بیماری‌های عفونی) تعیین می‌شود.

چه کسانی بیشتر در معرض خطر هستند؟

هرچند همه ممکن است به عفونت‌های مقاوم دچار شوند، اما برخی افراد در معرض خطر بیشتری هستند. این گروه‌ها شامل بیماران بستری در بیمارستان، افراد با سیستم ایمنی ضعیف (مانند بیماران مبتلا به سرطان یا دریافت‌کنندگان اعضای پیوندی)، سالمندان، و افرادی که به‌دلیل بیماری‌های مزمن به‌طور مکرر آنتی‌بیوتیک مصرف می‌کنند، می‌شوند.

نقش ما در پیشگیری از مقاومت میکروبی چیست؟

پیشگیری از گسترش عفونت‌های مقاوم یک مسئولیت همگانی است. مهم‌ترین اقدامات شامل مصرف آنتی‌بیوتیک فقط با تجویز پزشک، کامل کردن دورهٔ درمان حتی در صورت بهبودی، عدم استفاده از آنتی‌بیوتیک‌های باقی‌مانده یا به اشتراک گذاشتن آن‌ها با دیگران و رعایت بهداشت فردی مانند شستن مرتب دست‌ها برای جلوگیری از ابتلا به عفونت در وهلهٔ اول است.