همانژیوم و خالهای عروقی (Vascular Nevi)، تودههای خوشخیم و غیرسرطانی هستند که از تجمع غیرطبیعی عروق خونی تشکیل میشوند. این ضایعات که اغلب در نوزادان و کودکان با نام «خال توتفرنگی» شناخته میشوند، معمولاً بیخطرند اما گاهی به دلیل محل یا سرعت رشد، نیازمند بررسی و درمان توسط پزشک متخصص پوست یا اطفال هستند.
همانژیوم و خال عروقی: این لکههای قرمز روی پوست چه هستند؟
همانژیوم یک تومور خوشخیم عروقی است؛ یعنی از سلولهایی که رگهای خونی را میسازند، تشکیل شده است. این ضایعات میتوانند در بدو تولد وجود داشته باشند (مادرزادی) یا طی چند هفته اول زندگی ظاهر شوند (شیرخوارگی). خالهای عروقی، مانند همانژیوم گیلاسی (Cherry Angioma) یا لکه شرابی (Port-Wine Stain)، انواع دیگری از ناهنجاریهای عروقی هستند که ظاهر و روند متفاوتی دارند. وجه مشترک همهٔ آنها، منشأ عروقی و رنگ قرمز یا بنفش آنهاست.
انواع شایع همانژیوم: از خال توتفرنگی تا لکه شرابی
شایعترین نوع، «همانژیوم شیرخوارگی» (Infantile Hemangioma) است که به آن «خال توتفرنگی» هم میگویند. این نوع پس از تولد ظاهر شده، مدتی رشد میکند و سپس طی چند سال بهتدریج کوچک و محو میشود. انواع دیگر شامل «همانژیوم گیلاسی» (نقاط قرمز روشن کوچک در بزرگسالان) و «لکه شرابی» (یک خال عروقی صاف و دائمی) هستند. تشخیص نوع ضایعه برای پیشبینی روند آن و انتخاب روش درمانی مناسب، اهمیت زیادی دارد.
چه زمانی باید نگران همانژیوم فرزندمان باشیم؟
بیشتر همانژیومها بیخطرند و فقط به نظارت نیاز دارند. اما در موارد زیر مراجعه به پزشک ضروری است: رشد بسیار سریع ضایعه، قرارگیری در نزدیکی چشم، بینی، دهان یا ناحیه پوشک که ممکن است با عملکرد طبیعی تداخل کند، بروز زخم (Ulceration)، خونریزی یا علائم درد در کودک. همچنین همانژیومهای متعدد پوستی ممکن است با همانژیومهای داخلی همراه باشند و به بررسی بیشتری نیاز داشته باشند.
روند تشخیص و گزینههای درمانی موجود
تشخیص همانژیوم و خالهای عروقی معمولاً بالینی است و پزشک با معاینهٔ فیزیکی آن را تشخیص میدهد. در موارد نادر یا برای بررسی ضایعات داخلی، ممکن است از سونوگرافی یا MRI استفاده شود. بسیاری از همانژیومها به درمان نیاز ندارند و رویکرد «صبر و نظارت فعال» (Watchful Waiting) بهترین گزینه است. در صورت نیاز به درمان، گزینههایی مانند داروهای موضعی یا خوراکی (مثل پروپرانولول)، لیزردرمانی و در موارد بسیار خاص، جراحی مطرح میشود. انتخاب روش درمانی به نوع، اندازه، محل ضایعه و نظر پزشک معالج بستگی دارد.