تنوسکوپی، با وجود کاربرد اصطلاح «بدون برش»، به ورودی‌های کوچک پوستی نیاز دارد و یک روش جراحی کمتهاجمی برای تشخیص و درمان مشکلات تاندون‌ها و غلاف آن‌هاست. در این روش، جراح با استفاده از یک دوربین بسیار کوچک (آندوسکوپ) و ابزارهای ظریف، بدون نیاز به برش‌های بزرگ پوستی، فضای اطراف تاندون را مشاهده و ترمیم می‌کند. هدف این روش درمان مشکل تاندون است؛ میزان کاهش درد و زمان بهبودی به نوع آسیب و اقدام انجام‌شده بستگی دارد.
تنوسکوپی دقیقاً چیست و چگونه انجام میشود؟
تنوسکوپی (Tenoscopy) نوعی جراحی آندوسکوپیک است که به‌طور اختصاصی برای فضای اطراف تاندون‌ها طراحی شده است. در این روش، جراح ارتوپد یک یا دو شکاف بسیار کوچک (در حد چند میلی‌متر) روی پوست ایجاد می‌کند. سپس یک دوربین فیبر نوری باریک به نام «تنوسکوپ» را از طریق یکی از این شکاف‌ها وارد غلاف تاندون (Tendon Sheath) می‌کند. تصاویر بزرگ‌نمایی‌شده از داخل بدن روی مانیتور نمایش داده میشود و جراح با استفاده از ابزارهای جراحی مینیاتوری که از شکاف دیگر وارد شده‌اند، به ترمیم آسیب‌ها، برداشتن بافت‌های ملتهب یا آزاد کردن تاندون اقدام می‌کند.
کاربردهای اصلی تنوسکوپی در درمان مشکلات تاندون
این روش پیشرفته برای تشخیص و درمان طیف وسیعی از بیماری‌های تاندونی به کار می‌رود. شایع‌ترین کاربردهای آن شامل درمان التهاب غلاف تاندون (تنوسینوویت)، به‌ویژه در مچ پا و مچ دست، آزاد کردن تاندون‌های گیرافتاده (مانند سندرم دکرون)، ترمیم پارگی‌های جزئی تاندون، خارج کردن بافت‌های اسکار یا اجسام آزاد (Loose Bodies) از اطراف تاندون و بررسی دردهای مزمن تاندونی است که با روش‌های دیگر مانند MRI به‌طور قطعی تشخیص داده نشده‌اند. این روش به‌خصوص برای تاندون‌های آشیل، تیبیال خلفی و پرونئال در مچ پا مؤثر است.
مزایای جراحی بسته تاندون نسبت به روش باز
مهم‌ترین مزیت تنوسکوپی، کمتهاجمی بودن آن است. برش‌های کوچک می‌توانند نیاز به بازکردن بافت‌های اطراف را کاهش دهند؛ اما کمتر بودن درد یا سریع‌تر بودن بازگشت به فعالیت نسبت به جراحی باز به نوع تاندون، بیماری و روش عمل بستگی دارد و برای همهٔ موارد ثابت نشده است. برش کوچک‌تر به معنی نبود عارضه نیست؛ عفونت، آسیب عصب یا تاندون و باقی‌ماندن درد ممکن است رخ دهد. نتیجه به محل و نوع آسیب و اقدام انجام‌شده بستگی دارد.
آمادگی قبل از عمل و مراقبت‌های بعد از آن
قبل از تنوسکوپی، لازم است بیمار دربارهٔ تمام داروهای مصرفی و سوابق پزشکی خود با پزشک صحبت کند. معمولاً انجام آزمایش خون و ناشتا بودن برای چند ساعت قبل از عمل ضروری است. روند بهبودی پس از عمل بستگی به نوع و محل جراحی دارد. در روزهای اول، استراحت، بالا نگه داشتن عضو و استفاده از کمپرس یخ برای کنترل تورم و درد توصیه میشود. بخش مهمی از فرآیند بهبودی، انجام جلسات فیزیوتراپی برای بازیابی دامنه حرکتی و قدرت عضلانی است. پیروی دقیق از دستورالعمل‌های جراح، نقش کلیدی در کسب بهترین نتیجه دارد.