سرنگومیلی به ایجاد یک حفرهٔ پر از مایع، به نام سیرنکس، در داخل نخاع گفته می‌شود. این حفره می‌تواند به‌تدریج بزرگ شود و با فشار بر رشته‌های عصبی نخاع، در انتقال پیام‌های عصبی اختلال ایجاد کند. سرنگومیلی اغلب با ناهنجاری محل اتصال مغز و نخاع (مانند مالفورماسیون کیاری) همراه است، اما می‌تواند پس از آسیب نخاعی، تومور یا التهاب پرده‌های نخاع هم پدید آید. سیر بیماری معمولاً کند و تدریجی است.
علائم و نشانه‌ها چیست؟
- کاهش حس درد و دما، اغلب در ناحیهٔ شانه‌ها و بازوها به‌شکل شنل‌مانند
- ضعف و کوچک‌شدن تدریجی عضلات دست‌ها
- درد مزمن در گردن، شانه‌ها یا پشت
- سفتی عضلات و اختلال در تعادل یا راه‌رفتن
- گاهی انحراف ستون فقرات (اسکولیوز)، به‌ویژه در نوجوانان
چون حس درد و دما ممکن است کاهش یابد، فرد گاهی متوجه سوختگی یا زخم‌های کوچک نمی‌شود؛ این موضوع نیازمند دقت و مراقبت است.
تشخیص چگونه انجام می‌شود؟
ارزیابی با شرح‌حال و معاینهٔ عصبی آغاز می‌شود و روش اصلی برای دیدن حفرهٔ داخل نخاع، تصویربرداری ام‌آر‌آی است. ام‌آر‌آی همچنین به یافتن علت زمینه‌ای مانند مالفورماسیون کیاری یا تومور کمک می‌کند. تعیین اینکه علائم شما ناشی از سرنگومیلی است یا علت دیگری دارد، بر عهدهٔ پزشک است و تشخیص با پزشک است.
برای سرنگومیلی (کیست نخاع) به چه دکتری مراجعه کنیم؟
نقطهٔ شروع معمول، متخصص مغز و اعصاب (نورولوژی) است که علائم عصبی را ارزیابی می‌کند و مسیر بررسی را مشخص می‌سازد. اگر نیاز به درمان علت زمینه‌ای یا کاهش فشار حفره باشد، متخصص جراحی مغز و اعصاب وارد مسیر درمان می‌شود؛ برای مثال جراحی رفع فشار در مالفورماسیون کیاری یا تخلیهٔ سیرنکس می‌تواند مطرح شود. انتخاب اینکه پیگیری یا جراحی لازم است، به شرایط شما بستگی دارد و تصمیم نهایی با پزشک است. از فهرست همین صفحه می‌توانید نوبت ویزیت بگیرید.
چه زمانی باید بدون تأخیر مراجعه کرد؟
اگر ضعف عضلانی در حال پیشرفت است، بی‌حسی گسترده‌تر می‌شود، کنترل ادرار یا اجابت مزاج مختل شده، یا درد و اختلال تعادل به‌سرعت بدتر می‌شود، بدون تأخیر با دکتر مشورت کنید. پیگیری منظم در این بیماری برای جلوگیری از پیشرفت آسیب اهمیت دارد.