جراحی ضایعات پوستی ناحیه تناسلی مجموعه‌ای از روش‌ها برای برداشتن انواع توده‌ها و ناهنجاریهای پوستی مانند زگیل، خال، کیست یا ضایعات مشکوک از این ناحیه است. این جراحی با اهداف تشخیصی (نمونه‌برداری)، درمانی یا زیبایی و معمولاً با بیحسی موضعی انجام میشود.
جراحی ضایعات پوستی ناحیه تناسلی: چرا و برای چه کسانی؟
هر ضایعه پوستی تناسلی نیاز به جراحی ندارد؛ انتخاب درمان یا نمونه‌برداری پس از معاینه و تشخیص انجام میشود. دلایل اصلی انجام آن عبارت‌اند از: ۱. تشخیص: زمانی که ماهیت یک ضایعه نامشخص است، پزشک برای بررسی احتمال بدخیمی، نمونه‌ای از آن را برداشته و به آزمایشگاه (پاتولوژی) می‌فرستد. ۲. درمان: بسته به تشخیص، برداشتن ضایعه یکی از گزینه‌هاست؛ برای بعضی زگیل‌ها درمان موضعی یا پیگیری و برای بعضی کیست‌های عفونی تخلیه یا درمان عفونت مطرح است. ضایعه مشکوک ممکن است پیش از درمان تخریبی به نمونه‌برداری نیاز داشته باشد. ۳. دلایل عملکردی یا زیبایی: گاهی یک ضایعه خوش‌خیم به دلیل اندازه، محل یا ایجاد ناراحتی حین فعالیت روزمره یا رابطه جنسی برداشته میشود.
آمادگی برای جراحی و جلسه مشاوره
در جلسه مشاوره، پزشک ضایعه را معاینه کرده و بهترین روش جراحی را پیشنهاد می‌دهد. این جلسه فرصت خوبی است تا تمام سؤالات خود را بپرسید؛ از جمله نوع بیحسی، روند بهبودی و مراقبت‌های لازم. معمولاً از شما خواسته میشود ناحیه مورد نظر را قبل از جراحی تمیز نگه دارید. اگر داروی خاصی مصرف می‌کنید، به‌ویژه داروهای رقیق‌کننده خون، حتماً پزشک خود را در جریان بگذارید. در اغلب موارد، این جراحی نیازی به ناشتا بودن ندارد، اما همیشه دستورالعمل پزشک خود را دنبال کنید.
روش‌های مختلف جراحی برای برداشتن ضایعات تناسلی
پزشک بر اساس نوع، اندازه و محل ضایعه روش را انتخاب میکند؛ همه روش‌ها برای هر ضایعه مناسب نیستند:
- برداشتن با جراحی: ضایعه با ابزار جراحی برداشته میشود و بسته به عمق و وسعت، ممکن است بخیه لازم باشد.
- کرایوتراپی: انجماد ضایعه با نیتروژن مایع، از جمله برای برخی زگیل‌ها.
- الکتروسرجری: تخریب یا برداشتن بافت با جریان الکتریکی.
- لیزر: یکی از گزینه‌های درمان بعضی ضایعات انتخاب‌شده.
دوران نقاهت و مراقبت‌های پس از عمل
دوره بهبودی بسته به وسعت جراحی و روش انجام‌شده متفاوت است. پزشک دستورالعمل‌های دقیقی برای مراقبت از زخم به شما خواهد داد که معمولاً شامل تمیز و خشک نگه داشتن ناحیه، استفاده از پمادهای تجویزشده و پرهیز از دستکاری زخم است. احساس درد خفیف یا سوزش طبیعی است و با مسکنهای معمولی قابل کنترل است. تا زمان بهبودی کامل و طبق توصیه پزشک، باید از فعالیتهای سنگین و رابطه جنسی خودداری کنید. در صورت مشاهده علائم عفونت مانند تورم شدید، قرمزی، ترشحات چرکی یا تب، فوراً به پزشک خود اطلاع دهید.