عفونت‌های شدید دستگاه ادراری، حالتی جدی‌تر از عفونت‌های ادراری معمولی هستند که می‌توانند کلیه‌ها یا حتی جریان خون را درگیر کنند. این وضعیت نیازمند توجه فوری پزشکی است، زیرا عدم درمان به‌موقع ممکن است منجر به عوارض خطرناکی مانند آسیب دائمی به کلیه یا سپسیس (واکنش خطرناک بدن به عفونت همراه اختلال عملکرد اندام‌ها) شود و سلامت فرد را به طور جدی تهدید کند.
علائم هشداردهنده: چه زمانی عفونت ادراری یک اورژانس پزشکی است؟
برخلاف سوزش ادرار در عفونت‌های ساده، علائم عفونت‌های شدید دستگاه ادراری بسیار جدی‌تر است. تب یا لرز، درد شدید در پهلوها یا کمر (که به کلیه‌ها اشاره دارد)، حالت تهوع و استفراغ، و احساس ناخوشی شدید، همگی زنگ خطری برای مراجعه فوری به اورژانس هستند. در افراد مسن، گیجی یا تغییر ناگهانی وضعیت ذهنی نیز می‌تواند تنها علامت یک عفونت شدید باشد. این نشانه‌ها نیاز به ارزیابی فوری علت دارند و به‌تنهایی محل عفونت را ثابت نمی‌کنند. گیجی تازه، اختلال تنفس یا کاهش هوشیاری را اورژانسی بدانید؛ برای دریافت نوبت معمول منتظر نمانید.
پیلونفریت و اوروسپسیس: نام‌های تخصصی عفونت‌های شدید
وقتی عفونت از مثانه فراتر رفته و به یک یا هر دو کلیه می‌رسد، به آن «پیلونفریت» (Pyelonephritis) یا عفونت کلیه می‌گویند. شدت پیلونفریت متفاوت است و همه موارد به بستری نیاز ندارند. «اوروسپسیس» یعنی سپسیس با منشأ دستگاه ادراری؛ صرف وجود باکتری در خون تعریف آن نیست. این وضعیت تهدیدکننده حیات به درمان فوری بیمارستانی نیاز دارد. تشخیص دقیق نوع و شدت عفونت برای انتخاب روش درمانی مناسب حیاتی است.
روند تشخیص و درمان در بیمارستان چگونه است؟
پس از مراجعه به پزشک، برای تأیید عفونت‌های شدید دستگاه ادراری، علاوه بر آزمایش ادرار، معمولاً آزمایش خون برای بررسی علائم التهاب و عملکرد کلیه درخواست می‌شود. در موارد مشکوک به عوارض یا انسداد، ممکن است از روش‌های تصویربرداری مانند سونوگرافی یا سی‌تی اسکن استفاده شود. درمان اغلب شامل بستری در بیمارستان، تزریق آنتی‌بیوتیک‌های وریدی (داخل رگی) برای اثرگذاری سریع و مایع‌درمانی برای جلوگیری از کم‌آبی بدن است.
چه کسانی بیشتر در معرض خطر عفونت‌های شدید ادراری هستند؟
افراد مبتلا به دیابت، کسانی که سیستم ایمنی ضعیفی دارند، افراد دارای ناهنجاری‌های ساختاری در دستگاه ادراری، مبتلایان به سنگ کلیه یا افرادی که از سوند ادراری استفاده می‌کنند، بیشتر در معرض خطر هستند. همچنین، بارداری به دلیل تغییرات فیزیولوژیک، ریسک ابتلا به پیلونفریت را افزایش می‌دهد. درمان نکردن یا درمان ناقص عفونت‌های ادراری ساده نیز می‌تواند راه را برای تبدیل شدن به یک عفونت شدید هموار کند.