لیست پزشکان متخصص پرولاپس ارگان‌های لگنی (افتادگی رحم و مثانه) در شیراز

پرولاپس ارگان‌های لگنی (افتادگی رحم و مثانه) زمانی رخ می‌دهد که عضلات و بافت‌های حمایتی لگن ضعیف شده و توانایی نگه‌داری ارگان‌های لگن در جای درست خود را از دست می‌دهند. این مشکل می‌تواند باعث ناراحتی و مشکلاتی در زندگی روزمره شود و نیاز به درمان دارد. اگر احساس فشار یا درد در ناحیه لگن دارید یا دچار مشکلات ادراری شده‌اید، بهتر است به پزشک مراجعه کنید. خوشبختانه، با روش‌های درمانی مناسب، می‌توان این مشکل را بهبود بخشید و کیفیت زندگی را افزایش داد.

علائم و نشانه‌ها

پرولاپس ارگان‌های لگنی می‌تواند علائم مختلفی داشته باشد. یکی از شایع‌ترین علائم، احساس فشار یا سنگینی در ناحیه لگن است که ممکن است با درد همراه باشد. برخی افراد ممکن است احساس کنند که چیزی از واژن بیرون آمده است. مشکلات ادراری مانند تکرر ادرار، بی‌اختیاری یا احساس تخلیه ناقص مثانه نیز ممکن است رخ دهد. در برخی موارد، مشکلات گوارشی مانند یبوست نیز ممکن است دیده شود. این علائم می‌توانند با فعالیت‌های جسمانی یا ایستادن طولانی‌مدت تشدید شوند.

علل و عوامل خطر

پرولاپس ارگان‌های لگنی معمولاً به دلیل ضعف عضلات و بافت‌های حمایتی لگن رخ می‌دهد. عواملی مانند بارداری و زایمان‌های متعدد، افزایش سن، یائسگی و کاهش استروژن، چاقی و اضافه‌وزن می‌توانند خطر ابتلا به این مشکل را افزایش دهند. همچنین، فعالیت‌های سنگین جسمانی و بلند کردن اجسام سنگین به‌طور مداوم نیز می‌تواند به ضعف عضلات لگن منجر شود. سابقه خانوادگی و ژنتیک نیز می‌تواند در این موضوع نقش داشته باشد.

روش‌های تشخیص

تشخیص پرولاپس ارگان‌های لگنی معمولاً با معاینه فیزیکی توسط پزشک انجام می‌شود. پزشک ممکن است از شما بخواهد که در حالت‌های مختلف مانند ایستاده یا خوابیده معاینه شوید تا وضعیت ارگان‌های لگنی بررسی شود. در برخی موارد، آزمایش‌های تصویربرداری مانند سونوگرافی یا MRI ممکن است برای بررسی دقیق‌تر مورد نیاز باشد. همچنین، ممکن است پزشک از شما بخواهد که یک دفترچه یادداشت از علائم و مشکلات ادراری خود تهیه کنید تا به تشخیص دقیق‌تر کمک کند.

روش‌های درمان

درمان پرولاپس ارگان‌های لگنی بستگی به شدت علائم و وضعیت کلی بیمار دارد. در موارد خفیف، تغییرات در سبک زندگی مانند کاهش وزن و انجام تمرینات تقویت عضلات لگن (کگل) می‌تواند کمک‌کننده باشد. در موارد شدیدتر، ممکن است نیاز به استفاده از دستگاه‌های حمایتی مانند پساری یا حتی جراحی باشد. جراحی می‌تواند شامل ترمیم عضلات و بافت‌های حمایتی یا حتی برداشتن رحم باشد. انتخاب روش درمانی باید با مشورت پزشک و بر اساس نیازهای فردی بیمار انجام شود.