لیست پزشکان متخصص میلوما در تهران

میلومای چندگانه نوعی سرطان خون است که از سلول‌های پلاسما در مغز استخوان شروع می‌شود. این بیماری می‌تواند باعث ضعیف شدن استخوان‌ها و کاهش قدرت سیستم ایمنی بدن شود. اگر احساس خستگی مداوم، درد استخوان یا عفونت‌های مکرر دارید، باید به پزشک مراجعه کنید. با تشخیص به‌موقع و درمان مناسب، بسیاری از بیماران می‌توانند کیفیت زندگی خود را بهبود بخشند.

علائم و نشانه‌ها

میلومای چندگانه می‌تواند علائم متفاوتی داشته باشد که بسته به شدت بیماری و محل درگیری متفاوت است. برخی از علائم رایج شامل خستگی مداوم، درد استخوان به ویژه در ناحیه کمر و دنده‌ها، کاهش وزن بدون دلیل، عفونت‌های مکرر و کم‌خونی است. این علائم ممکن است به تدریج ظاهر شوند و در مراحل اولیه بیماری نادیده گرفته شوند. اما با پیشرفت بیماری، شدت و تعداد علائم افزایش می‌یابد. برای مثال، ممکن است فرد دچار شکستگی‌های استخوانی غیرمنتظره شود یا به دلیل کاهش تعداد سلول‌های خونی، دچار ضعف و سرگیجه شود.

علل و عوامل خطر

علت دقیق میلومای چندگانه هنوز به طور کامل مشخص نشده است، اما عوامل ژنتیکی و محیطی می‌توانند نقش داشته باشند. برخی از عوامل خطر شامل سن بالا، سابقه خانوادگی بیماری‌های خونی و قرار گرفتن در معرض مواد شیمیایی خاص مانند آفت‌کش‌ها و حلال‌های صنعتی است. همچنین، برخی از مطالعات نشان داده‌اند که افرادی که به بیماری‌های خودایمنی مبتلا هستند، ممکن است در معرض خطر بیشتری برای ابتلا به میلومای چندگانه باشند. این بیماری بیشتر در افراد بالای ۶۵ سال دیده می‌شود و در مردان شایع‌تر از زنان است.

روش‌های تشخیص

تشخیص میلومای چندگانه معمولاً با ترکیبی از آزمایش‌های خونی، تصویربرداری و نمونه‌برداری از مغز استخوان انجام می‌شود. آزمایش‌های خون و گاهی ادرار برای بررسی پروتئین غیرطبیعی، شمارش سلول‌های خون، کلسیم و عملکرد کلیه به کار می‌روند. تصویربرداری مانند MRI و CT Scan به پزشکان کمک می‌کند تا نواحی آسیب‌دیده در استخوان‌ها را شناسایی کنند. نمونه‌برداری از مغز استخوان نیز برای تایید وجود سلول‌های سرطانی ضروری است. این روش‌ها به پزشکان کمک می‌کنند تا میزان پیشرفت بیماری و بهترین روش درمانی را تعیین کنند.

روش‌های درمان

درمان میلومای چندگانه شامل ترکیبی از روش‌های مختلف است که هدف آن‌ها کاهش علائم و کنترل بیماری است. درمان دارویی معمولاً ترکیبی است و بر اساس وضعیت بیمار از داروهای هدفمند، داروهای مؤثر بر سیستم ایمنی، کورتون و گاهی شیمی‌درمانی استفاده می‌شود. پیوند سلول‌های بنیادی برای بیماران منتخب مطرح است؛ پرتودرمانی بیشتر برای کنترل یک ناحیهٔ درگیر یا درد استخوان به کار می‌رود و جای درمان کل بیماری را نمی‌گیرد. علاوه بر این، مراقبت‌های حمایتی مانند داروهای ضد درد و تقویت‌کننده‌های استخوان نیز به کاهش علائم و بهبود کیفیت زندگی بیماران کمک می‌کنند. انتخاب روش درمانی مناسب بستگی به وضعیت کلی بیمار و میزان پیشرفت بیماری دارد.