بیماریهای التهابی عضلات (میوزیت) گروهی از بیماریهای خودایمنی نادر هستند که با التهاب مزمن و ضعف پیش‌روندهٔ عضلات مشخص می‌شوند. در این وضعیت، سیستم ایمنی بدن به اشتباه به بافت عضلانی حمله می‌کند و باعث آسیب و ناتوانی در انجام حرکات روزمره مانند بلند شدن از صندلی یا بالا رفتن از پله‌ها می‌شود.
انواع اصلی میوزیت و تفاوت‌هایشان
میوزیت یک بیماری واحد نیست، بلکه شامل چند نوع اصلی است. شایع‌ترین انواع آن عبارت‌اند از: درماتومیوزیت (Dermatomyositis) که علاوه بر ضعف عضلانی با بثورات پوستی مشخص همراه است، پلی‌میوزیت (Polymyositis) که عمدتاً عضلات را درگیر می‌کند، و میوزیت با گنجیدگی‌های سیتوپلاسمی (Inclusion Body Myositis) که بیشتر در مردان بالای ۵۰ سال دیده می‌شود و به درمانهای رایج پاسخ کمتری می‌دهد. تشخیص نوع دقیق بیماری برای انتخاب روش درمانی مناسب ضروری است.
علائم هشداردهنده؛ از ضعف عضلات تا مشکلات بلع
علامت اصلی بیماریهای التهابی عضلات، ضعف پیش‌رونده و متقارن در عضلات نزدیک به تنه (عضلات پروگزیمال) مانند عضلات شانه، لگن و ران است. بیمار ممکن است در بلند کردن دست‌ها، بالا رفتن از پله یا برخاستن از زمین دچار مشکل شود. خستگی، درد عضلانی، مشکلات بلع (دیسفاژی) و در نوع درماتومیوزیت، ضایعات پوستی خاص روی پلک‌ها (بثورات هلیوتروپ) و مفاصل انگشتان (پاپول‌های گوترون) نیز از علائم شایع هستند.
روند تشخیص میوزیت؛ از آزمایش خون تا بیوپسی عضله
تشخیص میوزیت یک فرآیند چندمرحله‌ای است. پزشک (معمولاً روماتولوژیست) پس از معاینه بالینی، آزمایش خون برای بررسی سطح آنزیم‌های عضلانی (مانند کراتین کیناز یا CK) و آنتی‌بادی‌های خاص را درخواست می‌کند. نوار عصب و عضله (EMG) به ارزیابی فعالیت الکتریکی عضلات کمک می‌کند. در نهایت، قطعی‌ترین روش تشخیصی، نمونه‌برداری از عضله (بیوپسی) است که به پزشک اجازه می‌دهد التهاب و نوع آسیب بافتی را زیر میکروسکوپ مشاهده کند.
مدیریت و درمان میوزیت؛ کنترل التهاب و حفظ عملکرد
هدف اصلی درمان، سرکوب حملهٔ سیستم ایمنی و کنترل التهاب است. خط اول درمان معمولاً داروهای کورتیکواستروئیدی (کورتون) مانند پردنیزولون است. برای مدیریت طولانی‌مدت و کاهش عوارض کورتون، از داروهای سرکوب‌کنندهٔ ایمنی دیگر مانند متوترکسات یا آزاتیوپرین استفاده می‌شود. فیزیوتراپی و کاردرمانی نقش حیاتی در حفظ قدرت و عملکرد عضلات، بهبود دامنه حرکتی و افزایش کیفیت زندگی بیماران دارند. برنامه درمانی کاملاً فردی و بسته به نوع میوزیت و شدت بیماری تعیین می‌شود.