عفونت ستون فقرات یک وضعیت پزشکی جدی است که در آن باکتری‌ها، قارچ‌ها یا سایر میکروب‌ها به مهره‌ها، دیسک‌های بین مهره‌ای یا فضای اطراف نخاع حمله می‌کنند. این عارضه میتواند باعث درد شدید، تب و مشکلات عصبی شود و نیازمند تشخیص و درمان فوری توسط پزشک متخصص است تا از آسیب‌های دائمی جلوگیری شود.
علائم هشداردهنده: چه زمانی کمردرد نشانه عفونت ستون فقرات است؟
برخلاف کمردردهای معمول، درد ناشی از عفونت ستون فقرات اغلب شدید، مداوم و با استراحت بهتر نمی‌شود. این درد ممکن است در شب‌ها تشدید شود. علائم دیگری مانند تب، لرز، کاهش وزن بی‌دلیل و خستگی مفرط نیز می‌توانند همراه آن باشند. در موارد پیشرفته‌تر، اگر عفونت به نخاع فشار بیاورد، ممکن است علائم عصبی مانند بی‌حسی، گزگز یا ضعف در پاها و حتی اختلال در کنترل ادرار و مدفوع بروز کند که نیازمند مراجعه فوری به اورژانس است.
روند تشخیص: پزشک چگونه عفونت ستون فقرات را شناسایی می‌کند؟
تشخیص با شرح حال دقیق و معاینه فیزیکی آغاز می‌شود. پزشک به دنبال حساسیت در لمس ستون فقرات و بررسی علائم عصبی خواهد بود. آزمایش‌های خون، به‌ویژه شمارش گلبول‌های سفید (WBC) و بررسی نشانگرهای التهابی مانند CRP و ESR، اطلاعات مهمی ارائه می‌دهند. اما ابزار تشخیصی قطعی، روش‌های تصویربرداری است. ام‌آر‌آی (MRI) با و بدون تزریق ماده حاجب، دقیق‌ترین روش برای مشاهده محل و وسعت عفونت، وجود آبسه و درگیری بافت‌های نرم و نخاع است.
علل و عوامل خطر: چه کسانی بیشتر در معرض عفونت ستون فقرات هستند؟
عفونت ستون فقرات اغلب از طریق جریان خون از یک کانون عفونی دیگر در بدن (مانند عفونت ادراری، پوستی یا دندانی) به ستون فقرات می‌رسد. این حالت «خون‌زاد» یا هماتوژن نام دارد. همچنین ممکن است عفونت مستقیماً پس از جراحی ستون فقرات، تزریقات نخاعی یا تروما وارد شود. افراد با سیستم ایمنی ضعیف (مانند بیماران دیابتی، مصرف‌کنندگان داروهای سرکوب‌کننده ایمنی)، افراد مسن و معتادان تزریقی بیشتر در معرض خطر ابتلا هستند.
مسیر درمان: از آنتی‌بیوتیک‌های وریدی تا احتمال نیاز به جراحی
درمان اصلی عفونت ستون فقرات، استفاده طولانی‌مدت از آنتی‌بیوتیک‌ها است که معمولاً در ابتدا به‌صورت وریدی در بیمارستان تجویز می‌شود. دوره درمان ممکن است ۶ تا ۱۲ هفته یا بیشتر طول بکشد. در کنار دارو، استفاده از بریس‌های کمری برای بی‌حرکت کردن ستون فقرات و کاهش درد نیز ممکن است توصیه شود. جراحی در مواردی مانند عدم پاسخ به درمان دارویی، وجود آبسه بزرگ (به‌ویژه آبسه اپیدورال)، ناپایداری ستون فقرات یا بروز علائم عصبی پیشرونده ضرورت پیدا می‌کند.