شکستگی استرسی چیست؟
شکستگی استرسی نوعی ترک ریز و مویی (ناکامل) در استخوان است که بر اثر تکرار یک فشار کوچک در طول زمان ایجاد میشود، نه یک ضربهٔ شدید و ناگهانی. وقتی فشار وارد بر استخوان بیشتر از توان ترمیم آن باشد، خستگی استخوان به‌تدریج به یک ترک مویی می‌انجامد. به همین دلیل این عارضه با شکستگی تروماتیک که یک‌باره و با یک حادثه رخ می‌دهد فرق دارد و اغلب در استخوان‌های کف پا و ساق دیده میشود.
علائم رایج شکستگی استرسی
- دردی که به‌تدریج شروع میشود و با ادامهٔ فعالیت بدتر میشود
- کاهش درد هنگام استراحت و بازگشت آن با شروع دوبارهٔ فعالیت
- حساسیت و درد موضعی هنگام فشاردادن نقطهٔ دقیق روی استخوان
- گاهی ورم خفیف در ناحیهٔ درگیر
در مراحل اولیه درد ممکن است فقط پس از فعالیت ظاهر شود، اما اگر فشار ادامه یابد، کم‌کم هنگام فعالیت‌های روزمره و حتی راه‌رفتن هم احساس میشود.
چه کسانی بیشتر در معرض شکستگی استرسی هستند؟
دوندگان و ورزشکاران رشته‌های استقامتی و پرشی بیشترین گروه در معرض خطر هستند، به‌ویژه وقتی حجم یا شدت تمرین را ناگهانی بالا ببرند. کاهش تراکم استخوان و پوکی استخوان، کمبود ویتامین D و کلسیم، کفش نامناسب، سطح تمرین سخت و در خانم‌های ورزشکار بی‌نظمی قاعدگی همراه با کم‌خوری، همگی خطر بروز آن را افزایش می‌دهند.
برای شکستگی استرسی به چه دکتری مراجعه کنیم؟
برای بررسی و درمان شکستگی استرسی، متخصص ارتوپدی نقطهٔ شروع مناسبی است و در صورت نیاز مسیر تصویربرداری و بی‌حرکت‌سازی استخوان را مدیریت می‌کند. برای مدیریت بار تمرین، توانبخشی و بازگشت تدریجی و ایمن به فعالیت نیز متخصص طب فیزیکی و توانبخشی کمک‌کننده است. هر دو گروه در این صفحه در دسترس‌اند و انتخاب میان آن‌ها به شرایط شما بستگی دارد.
مسیر تشخیص و درمان
تشخیص با شرح‌حال و معاینه آغاز میشود؛ نکتهٔ مهم این است که شکستگی استرسی در هفتههای نخست ممکن است در عکس ساده دیده نشود و پزشک در صورت لزوم از امآرآی یا اسکن استخوان کمک می‌گیرد. درمان معمولاً بر پایهٔ استراحت و کاهش بار روی استخوان، تغییر یا توقف موقت فعالیت محرک و گاهی استفاده از آتل یا واکر است تا استخوان فرصت جوش‌خوردن پیدا کند. بازگشت به ورزش باید تدریجی و زیر نظر پزشک باشد و جراحی تنها در معدودی از شکستگی‌های پرخطر مطرح میشود. تشخیص و برنامهٔ درمان بر عهدهٔ پزشک معالج است.