پارگی لابروم شانه (ضایعهٔ SLAP) نوعی آسیب به غضروف حلقوی (لابروم) است که حفرهٔ مفصل شانه را عمیق‌تر می‌کند. این پارگی در قسمت بالایی لابروم، جایی که تاندون عضلهٔ دوسر بازویی به آن متصل می‌شود، رخ می‌دهد. این آسیب بیشتر در ورزشکاران و افرادی که حرکات مکرر بالای سر دارند دیده می‌شود و می‌تواند باعث درد و بی‌ثباتی در شانه شود.
پارگی لابروم شانه (ضایعهٔ SLAP) دقیقاً چیست؟
لابروم (Labrum) یک حلقه از بافت غضروفی-فیبری است که دور حفرهٔ کم‌عمق مفصل شانه (گلنوئید) قرار دارد و به پایداری مفصل کمک می‌کند. ضایعهٔ SLAP مخفف عبارت Superior Labrum Anterior to Posterior است و به پارگی در لبهٔ بالایی لابروم، از جلو به عقب، اشاره دارد. این ناحیه اهمیت ویژه‌ای دارد زیرا محل اتصال تاندون بلند عضلهٔ دوسر بازویی (بایسپس) به استخوان شانه است. این پارگی می‌تواند عملکرد طبیعی مفصل را مختل کرده و باعث درد و احساس ناپایداری شود.
علائم شایع: از درد مبهم تا حس قفل‌شدگی
بیماران مبتلا به پارگی لابروم شانه (ضایعهٔ SLAP) اغلب از دردی مبهم در عمق مفصل شانه شکایت دارند که با فعالیت‌های بالای سر (مانند پرتاب کردن یا بلند کردن اجسام) تشدید می‌شود. علائم دیگر می‌تواند شامل احساس قفل شدن، گیر کردن یا «تق‌تق» کردن شانه حین حرکت باشد. کاهش قدرت شانه، کاهش دامنهٔ حرکتی و احساس بی‌ثباتی یا «در رفتن» شانه نیز از دیگر نشانه‌های احتمالی این آسیب است. این علائم ممکن است به‌تدریج یا به‌صورت ناگهانی پس از یک آسیب خاص ظاهر شوند.
روند تشخیص در مطب: پزشک چگونه این پارگی را تشخیص می‌دهد؟
تشخیص ضایعهٔ SLAP با گرفتن شرح حال دقیق پزشکی و معاینهٔ فیزیکی شروع می‌شود. پزشک متخصص ارتوپدی با انجام مانورهای خاصی، شانه را در جهات مختلف حرکت می‌دهد تا علائم بیمار را بازسازی کرده و محل درد را مشخص کند. اگرچه معاینه بالینی بسیار مهم است، اما برای تأیید تشخیص و ارزیابی شدت پارگی، معمولاً از روش‌های تصویربرداری مانند ام‌آرآی (MRI) یا ام‌آرآرتروگرافی (MR Arthrography) استفاده می‌شود. در ام‌آرآرتروگرافی، ماده حاجب به داخل مفصل تزریق می‌شود تا جزئیات لابروم با وضوح بیشتری دیده شود.
گزینه‌های درمانی: از فیزیوتراپی تا جراحی آرتروسکوپی
درمان پارگی لابروم شانه (ضایعهٔ SLAP) به عوامل متعددی از جمله سن بیمار، سطح فعالیت، شدت علائم و نوع پارگی بستگی دارد. در بسیاری از موارد، درمان‌های غیرجراحی مانند استراحت، داروهای ضدالتهاب و فیزیوتراپی برای تقویت عضلات اطراف شانه و بهبود دامنه حرکتی، خط اول درمان هستند. اگر این روش‌ها مؤثر نباشند یا پارگی شدید باشد، به‌ویژه در ورزشکاران، ممکن است جراحی آرتروسکوپی توصیه شود. در این روش، جراح از طریق برش‌های کوچک، پارگی را ترمیم یا بافت آسیب‌دیده را اصلاح می‌کند.