لیست متخصصان خارج کردن پلاتین و پیچ در ساوه

خارج کردن پلاتین و پیچ، که در پزشکی به آن «خارج کردن ایمپلنت» (Hardware Removal) نیز گفته می‌شود، یک عمل جراحی برای برداشتن ابزارهای فلزی (مانند پلاک، پیچ، میله یا سیم) است که پیش‌تر برای تثبیت شکستگی استخوان کار گذاشته شده‌اند. این جراحی معمولاً پس از جوش خوردن کامل استخوان و در صورت وجود دلایل پزشکی خاص انجام می‌شود.

چرا و چه زمانی پلاتین را خارج می‌کنند؟

تصمیم برای خارج کردن پلاتین و پیچ به عوامل متعددی بستگی دارد و همیشه ضروری نیست. بسیاری از ایمپلنت‌ها می‌توانند بدون مشکل برای تمام عمر در بدن باقی بمانند. پزشک معمولاً در شرایطی مانند درد، تحریک بافت‌های نرم اطراف ایمپلنت (مانند تاندون‌ها)، عفونت، برجستگی پلاتین زیر پوست، محدودیت حرکتی یا درخواست خود بیمار، این جراحی را توصیه می‌کند. بهترین زمان برای این عمل، پس از اطمینان از جوش خوردن کامل استخوان است که معمولاً بین ۱۲ تا ۲۴ ماه پس از جراحی اولیه در نظر گرفته می‌شود.

روند جراحی: از آمادگی تا اتاق عمل

این جراحی معمولاً یک پروسیجر سرپایی یا با یک شب بستری است. قبل از عمل، نیاز به ناشتا بودن دارید و باید پزشک را از تمام داروهای مصرفی خود مطلع کنید. جراح اغلب از همان برش جراحی اولیه برای دسترسی به پلاتین استفاده می‌کند تا از ایجاد اسکار (جای زخم) جدید جلوگیری شود. پس از باز کردن محل، پیچ‌ها باز شده و پلاک یا میله به‌آرامی خارج می‌شود. سپس محل برش با بخیه بسته می‌شود. این عمل در مقایسه با جراحی اولیه، معمولاً کوتاه‌تر و ساده‌تر است.

دوره بهبودی و مراقبت‌های پس از عمل

دوره نقاهت پس از خارج کردن پلاتین و پیچ به‌مراتب سریع‌تر از جراحی اول است. درد پس از عمل طبیعی است و با داروهای مسکن کنترل می‌شود. مراقبت از زخم و خشک و تمیز نگه داشتن آن برای جلوگیری از عفونت اهمیت دارد. پزشک ممکن است برای چند هفته محدودیت‌هایی در فعالیت‌های سنگین یا ورزش اعمال کند تا استخوان فرصت بازسازی و تقویت مجدد را پیدا کند. فیزیوتراپی به‌ندرت لازم می‌شود، مگر در موارد خاص که پزشک تشخیص دهد.

آیا خارج کردن پلاتین خطرناک است؟

هرچند این عمل جراحی عموماً کم‌خطر محسوب می‌شود، اما مانند هر جراحی دیگری عوارض احتمالی خود را دارد. این خطرات شامل عفونت در محل جراحی، آسیب به اعصاب یا عروق خونی مجاور، شکستن پیچ حین خروج (که ممکن است منجر به باقی ماندن بخشی از آن شود)، واکنش به داروی بیهوشی و شکستگی مجدد استخوان (در موارد نادر و اگر استخوان کاملاً بهبود نیافته باشد) است. انتخاب جراح باتجربه و رعایت دقیق دستورالعمل‌های پس از عمل، به کاهش احتمال این عوارض کمک شایانی می‌کند.