جراحی لیزیک، لازک و پیآرکی (PRK) روشهایی برای اصلاح عیوب انکساری چشم با استفاده از لیزر هستند. هدف این جراحیها، تغییر شکل قرنیه برای بهبود نزدیکبینی، دوربینی و آستیگماتیسم است تا وابستگی فرد به عینک یا لنز تماسی کاهش یابد یا از بین برود.
جراحی لیزیک، لازک و پیآرکی: راهی برای دید بهتر بدون عینک
این سه عمل، مجموعهای از جراحیهای لیزری چشم برای اصلاح عیوب انکساری (Refractive Errors) هستند. در همهٔ این روشها، چشمپزشک با استفاده از لیزر اگزایمر (Excimer Laser) سطح قرنیه را طوری تغییر شکل میدهد که نور بهدرستی روی شبکیه متمرکز شود. این کار به اصلاح نزدیکبینی (Myopia)، دوربینی (Hyperopia) و آستیگماتیسم (Astigmatism) کمک میکند و در بسیاری از موارد، فرد را از عینک یا لنز بینیاز میکند.
تفاوت اصلی سه روش: فلپ قرنیه در برابر برداشتن سطح
تفاوت کلیدی بین جراحی لیزیک، لازک و پیآرکی در نحوهٔ دسترسی جراح به لایههای زیرین قرنیه است. در لیزیک (LASIK)، یک لایهٔ نازک یا فلپ (Flap) از سطح قرنیه برش داده و کنار زده میشود. در پیآرکی (PRK)، خارجیترین لایهٔ قرنیه (اپیتلیوم) بهطور کامل برداشته میشود. لازک (LASEK) نیز روشی بین این دو است که در آن اپیتلیوم با الکل شل شده و کنار زده میشود. انتخاب روش به ضخامت قرنیه و شرایط چشم بیمار بستگی دارد.
از مطب تا اتاق عمل: چه مسیری در پیش دارید؟
روند با یک جلسهٔ مشاوره و معاینهٔ کامل چشم آغاز میشود. در این جلسه، چشمپزشک با انجام تستهایی مانند توپوگرافی قرنیه (Corneal Topography)، ضخامت قرنیه و سلامت کلی چشم شما را ارزیابی میکند. اگر کاندید مناسبی باشید، باید چند هفته قبل از عمل از لنز تماسی استفاده نکنید. خودِ جراحی سرپایی است، با بیحسی موضعی (قطرهٔ چشم) انجام میشود و معمولاً کمتر از ۳۰ دقیقه برای هر دو چشم طول میکشد.
دورهٔ نقاهت و مراقبتهای پس از عمل
دورهٔ بهبودی بسته به نوع عمل متفاوت است. بهبودی در لیزیک معمولاً سریعتر است، درحالیکه در لازک و پیآرکی ممکن است چند روز اول با تاری دید و ناراحتی بیشتری همراه باشد. خشکی چشم، حساسیت به نور و دیدن هاله در اطراف چراغها از عوارض جانبی شایع و موقتی هستند. استفادهٔ منظم از قطرههای چشمی تجویز شده و پرهیز از مالیدن چشمها برای دستیابی به نتیجهٔ مطلوب ضروری است.
چه کسانی کاندیدای مناسبی برای این جراحیها هستند؟
کاندیدای ایدهآل معمولاً فردی بالای ۱۸ سال با شماره چشم ثابت (حداقل برای یک سال) است. داشتن قرنیه با ضخامت کافی و عدم ابتلا به بیماریهای چشمی خاص مانند قوز قرنیه (کراتوکونوس)، آبسیاه (گلوکوم) پیشرفته یا خشکی چشم شدید از شروط اصلی است. همچنین، برخی بیماریهای زمینهای مانند دیابت کنترلنشده یا بیماریهای خودایمنی ممکن است مانعی برای انجام عمل باشند. تصمیم نهایی را چشمپزشک پس از معاینهٔ دقیق میگیرد.