تومورهای قفسه سینه (Thoracic Tumors) به رشد غیرطبیعی سلول‌ها در هر قسمتی از حفرهٔ قفسه سینه، از جمله ریه‌ها، دیوارهٔ قفسه سینه، و فضای میان‌سینه (مدیاستن) گفته می‌شود. این تومورها می‌توانند خوش‌خیم (غیرسرطانی) یا بدخیم (سرطانی) باشند و علائم و روش‌های درمانی متفاوتی دارند.
انواع تومورهای قفسه سینه: از خوش‌خیم تا بدخیم
تومورهای قفسه سینه بر اساس محل و ماهیتشان دسته‌بندی می‌شوند. برخی در ریه (تومورهای ریوی)، برخی در فضای بین دو ریه یا مدیاستن (تومورهای مدیاستن) و برخی دیگر در دیوارهٔ قفسه سینه (شامل دنده‌ها و عضلات) ایجاد می‌شوند. مهم‌ترین تقسیم‌بندی، افتراق بین تومورهای خوش‌خیم (Benign) و بدخیم (Malignant) است. تومورهای خوش‌خیم به سایر نقاط بدن دست‌اندازی نمی‌کنند، اما ممکن است با بزرگ‌شدن و فشار بر اندام‌های مجاور مشکل ایجاد کنند، در حالی که تومورهای بدخیم یا سرطانی می‌توانند به بافت‌های اطراف تهاجم کنند و به اندام‌های دوردست متاستاز دهند.
علائم هشداردهنده؛ چه زمانی باید به پزشک مراجعه کرد؟
بسیاری از تومورهای قفسه سینه در مراحل اولیه علامتی ندارند و به‌طور اتفاقی در عکس‌برداری‌های قفسه سینه کشف می‌شوند. اما در صورت بروز، علائم می‌توانند شامل سرفهٔ مزمن یا همراه با خلط خونی، درد قفسه سینه، تنگی نفس، گرفتگی صدا، کاهش وزن بی‌دلیل و خستگی باشند. این علائم اختصاصی سرطان نیستند. خلط خونی حتی کم باید سریع بررسی شود؛ خون بیش از چند رگه، یا خون‌ریزی همراه دشواری تنفس یا درد قفسهٔ سینه، نیازمند اورژانس است.
روند تشخیص: از عکس ساده تا نمونه‌برداری (بیوپسی)
اولین قدم در مطب، گرفتن شرح حال دقیق و معاینهٔ فیزیکی است. سپس پزشک ممکن است روش‌های تصویربرداری مانند رادیوگرافی سادهٔ قفسه سینه (Chest X-ray)، سی‌تی اسکن (CT Scan) یا ام‌آرآی (MRI) را برای ارزیابی اندازه، شکل و محل دقیق توده درخواست کند. نمونه‌برداری برای تشخیص بافتی در موارد لازم انجام می‌شود؛ اما همهٔ یافته‌ها نیازمند بیوپسی فوری نیستند. برای بعضی ندول‌های کوچک ریوی، پیگیری تصویربرداری بر اساس اندازه، ظاهر و عوامل خطر مناسب‌تر است. بیوپسی به روش‌های مختلفی مانند برونکوسکوپی یا از طریق پوست انجام می‌شود.
گزینه‌های درمانی بر اساس نوع و مرحلهٔ تومور
برنامهٔ درمانی برای تومورهای قفسه سینه کاملاً فردی است و به عواملی چون نوع تومور (خوش‌خیم یا بدخیم)، اندازه، محل، مرحلهٔ بیماری و وضعیت عمومی سلامت بیمار بستگی دارد. در بعضی توده‌های خوش‌خیم، پایش یا جراحی کافی است. در تومور بدخیم، بسته به نوع و مرحله، جراحی، شیمی‌درمانی، پرتودرمانی، درمان هدفمند یا ایمونوتراپی ممکن است مطرح شود؛ همهٔ این روش‌ها برای هر بیمار مناسب نیستند و برنامه را تیم تخصصی تعیین می‌کند.